Anton Karl Ingason

Svo mögnuð þáttaskil kaffineyslu hafa nú orðið að því þarf að gera skil í þessum litla bloggþætti. Oft og iðulega hefur verið pínst yfir því hvað kaffibollinn dugir skammt þegar mikið liggur við í stríðinu við svefnfýsn hins kúrsasitjandi námsmanns. Þó að hökt sé, fram og til baka, kaffistofuveginn, við hvert tækfifæri sem gefst, eiga þreytugenin það til að orka illviðráðanlegur andstæðingur. Það sem breytti öllu saman var þegar ég um daginn vakti máls á því á Árnagarðskaffistofunni að e.t.v. ætti að bjóða upp á stærri köff, jafngildi tveggja kaffiklippa, fyrir þá sem þyrstir meira í örvandi gutl en gengur og gerist. Þá var mér tilkynnt að ef maður keypti sína eigin Hámukönnu, sem fæst einmitt í Hámu á fimmhundruðkall, gæti maður fengið risakaffi fyrir hvorki meira né minna en eitt klipp. Eitt klipp! Þetta hljómaði æðislega þannig að ég lét ekki á framkvæmdagleði minni standa. Nú er sem sagt orðinn stoltur eigandi Hámukönnu og fæ hátt í þrefalt kaffi fyrir klippið, sparandi mér sem nemur mekki peninga og auðgandi kúrsapínuna með meiri vökuorku en nokkru sinni.

Talandi um vöku, þá er næsti kafli sögunnar Vökutengdur. Ég var nefnilega ekki fyrr kominn með ofurkaffikrúsina í hendur en Vaka, þ.e. stúdentakosningafyrirbrigðið, tók að gefa gangaflökkurum kaffiáfyllingar. Þannig að í dag fékk ég þrefalda kaffið mitt fyrir núll klipp. Að hugsa sér að maður skyldi einhvern tíma hafa keypt litla kaffibollann á fullu verði, þ.e. án þess einu sinni að búa yfir kaffikorti. Þetta ævintýri kaffisins hefur svo auðvitað alls konar nýjar væntingar í för með sér ... næst verður rýnt í þann möguleika að geta fengið ofurstærðarplokkfisk í Hámu, ætli maður þyrfti að mæta með eigin disk til þess? Það má sem sagt segja að minns sé kominn í eins konar herferð fyrir yfirstærðarnæringu við Háskóla Íslands. Hvort sem plokkfiskurinn mun stækka eða ekki þá bjartsýnir mig og kætir við tilhugsunina um að hafa nú greiðari leið að kaffimekki en áður í sögu sinni.